Wirtualna wycieczka Wirtualne archiwum Facebook Kup bilet
Amadeusz Kup Bilet
A A A

Historia

Laureaci statuetki Kryształowy Aleksander:

  • Nina Błeszyńskia-Wojewska - nr 1
  • Ingrid Hintz-Nowosad - nr 2
  • Stanisław Gorczyca - nr 3
  • Witold Gintowt-Dziewałtowski - nr 4
  • Jacek Protas - nr 5
  • Grzegorz Nowaczyk - nr 6

 

ALEKSANDRY dotychczas otrzymali:

 

 

W kategorii Kobieca Rola Roku:

  • Teresa Suchodolska-Wojciechowska – rok 2004 nr 3
  • Jolanta Tadla – rok 2005 nr 7
  • Teresa Suchodolska-Wojciechowska – rok 2006 nr 12
  • Marta Masłowska – rok 2007 nr 18
  • Irena Adamiak – rok 2008 nr 23
  • Maria Makowska-Franceson – rok 2009 nr 28
  • Anna Suchowiecka – rok 2010 nr 33
  • Marta Masłowska – rok 2011
  • Teresa Suchodolska - rok 2012 nr 43
  • Maria Makowska-Franceson – rok 2013 nr 48
  • Beata Przewłocka - rok 2014 nr 53
  • Beata Przewłocka - rok 2015 nr 56
  • Marta Masłowska - rok 2016



W kategorii Męska Rola Roku:

  • Mariusz Michalski – rok 2004 nr 4
  • Mirosław Siedler – rok 2005 nr 8
  • Lesław Ostaszkiewicz – rok 2006 nr 13
  • Tomasz Muszyński – rok 2007 nr 19
  • Tomasz Czajka – rok 2008 nr 24
  • Marcin Tomasik – rok 2009 nr 29
  • Mirosław Siedler – rok 2010 nr 34
  • Tomasz Muszyński – rok 2011
  • Krzysztof Kolba - rok 2012 nr 44
  • Artur Hauke - rok 2013 nr 49
  • Marcin Tomasik - rok 2014 nr 54
  • Piotr Szejn - rok 2015 nr 57
  • Marcin Tomasik - rok 2016



W kategorii "Przyjaciel Teatru":

  • Alstom Power – rok 2004 nr 1
  • Zakłady Energetyczne – rok 2005 nr 5
  • Qatro sp. z o.o. – rok 2006 nr 10
  • PKO BP S.A. Oddz. Olsztyn – rok 2007 nr 15
  • ALSTOM Power Sp. z o.o. – rok 2008 nr 21
  • Grup Żywiec SA – Browar w Elblągu – rok 2009 nr 26
  • Studio Reklamy Blueboard – rok 2010 nr 31
  • Salon RTV "Zew" SONY CENTRE Zenon Reszka - rok 2011
  • Tartak Jagodno - Ryszard i Artur Zagalscy - rok 2012 nr 41
  • Towarzystwo Ubezpieczeniowe Ergo Hestia w Sopocie - rok 2013 nr 46
  • Siemens - Biuro Regionalne w Elblągu - rok 2014 nr 51
  • FLSMIDTH MAAG GEAR spółka zo.o.- rok 2015 nr 58



W kategorii Najwierniejszy Zbiorowy Widz:

  • Zespół Szkół Ekonomicznych w Elblągu – rok 2004 nr 2
  • II Liceum Ogólnokształcące w Elblągu – rok 2005 nr 6
  • Zespół Szkół nr 1 w Elblągu – rok 2006 nr 11
  • Szkoła Podstawowa nr 14 w Elblągu i IV Liceum Ogólnokształcące w Elblągu – rok 2007 nr 16 i nr 17
  • Zespół Państwowych Szkół Muzycznych im. Kazimierza Wiłkomirskiego w Elblągu – rok 2008 nr 22
  • Szkoła Podstawowa nr 12 w Elblągu – rok 2009 nr 27
  • Zespół Szkół Gospodarczych w Elblągu – rok 2010 nr 32
  • Szkoła Podstawowa nr 3 w Pruszczu Gdańskim – rok 2011 nr 42
  • Gimnazjum nr 1 w Tczewie - rok 2013 nr 47
  • Zespół Szkół w Cedrach Wielkich - rok 2014 nr 52
  • Szkoła Podstawowa nr 19 im. Bohaterów Westerplatte w Elblągu - rok 2015 nr 59


 

W kategorii Najpopularniejszy Aktor:

  • Jolanta Tadla – rok 2005 nr 9
  • Mirosław Siedler – rok 2006 nr 14
  • Marta Masłowska – rok 2007 nr 20
  • Beata Przewłocka – rok 2008 nr 25
  • Tomasz Muszyński – rok 2009 nr 30
  • Leszek Andrzej Czerwiński – rok 2010 nr 35
  • Jolanta Tadla – rok 2011
  • Mirosław Siedler - rok 2012 nr 45
  • Marcin Tomasik - rok 2013 nr 50
  • Lesław Ostaszkiewicz - rok 2014 nr 55
  • Aleksandra Wojtysiak - rok 2015 nr 60

 


 

 

Dzieje Elbląga są wyjątkowo bogate i złożone, podobnie jak historia Teatru, jego początków, rozwoju, powstania sceny zawodowej. W dawnych czasach Elbląg pozostawał pod ogromnym wpływem, głównie gospodarczym, Rzeczpospolitej. Później nastąpił czas niemal całkowitego zgermanizowania okolicznej ludności. Tradycje teatralne na Żuławach sięgają XVI wieku. W ówczesnym Elblągu nie było teatru profesjonalnego, jednak od samego początku funkcjonowania gimnazjum miejskiego, działał w nim także teatr szkolny. Pierwsze przedstawienie "Acolastus" wystawiono w 1536 roku w czasie Sejmiku Generalnego Prus Królewskich w Elblągu. Była to komedia pierwszego rektora i dramaturga Wilhelma Gnapheusa. Utwór ten był niezwykle popularny w XVI wiecznej Europie. Doczekał się 48 wydań i wielu przekładów, w tym na język polski. Treścią sztuki były dzieje biblijnego syna marnotrawnego.

Duże zdolności muzyczne i reżyserskie miał także jeden z kolejnych rektorów miejscowego gimnazjum Jerzy Daniel Seyler, żyjący na początku XVIII wieku. Był niestrudzonym organizatorem imprez historycznych. Na jego zaproszenie przybył do miasta słynny kompozytor Georg Friedrich Händel. Podzielił się z rektorem i jego współpracownikami doświadczeniem w przygotowaniu i wystawianiu oper. Seyler napisał dramat pt. "Hermann von Balcke", a mistrz Händel skomponował muzykę do tego utworu. I to w ciągu zaledwie kilku dni. Te wszystkie działania nie mogły jednak zastąpić stałej sceny.

Okres świetności teatru szkolnego minął bezpowrotnie. Do Elbląga zaczęły zjeżdżać angielskie i niemieckie grupy komediantów. Zanim komedianci angielscy wystąpili przed polskim królem Zygmuntem III Wazą i mieszkańcami Warszawy w sztukach Szekspira, wiele lat wcześniej gościli w Prusach Królewskich i Książęcych. Pierwsza wizyta angielskich aktorów na Pomorzu (w Gdańsku, Elblągu, Królewcu) miała miejsce latem 1605 roku. Zespół tych aktorów swą stałą siedzibę miał w Halle, gdzie przebywali na zaproszenie księcia Christiana Wilhelma von Brandenburga. Od roku 1603 wędrowali po miastach wschodnich księstw niemieckich. W sierpniu 1605 roku przybyli do Gdańska, gdzie występowali podczas Święta Dominikańskiego, we wrześniu grali w Elblągu, październik natomiast spędzili w Królewcu. Trudno niestety dociec z jakim repertuarem przybyli wówczas na te tereny. Pewne jest jedynie to, że swój repertuar prezentowali po angielsku i niemiecku.

Elbląskie przedstawienia prezentowane były najprawdopodobniej w Dworze Artusa mieszczącym się na Starym Mieście, bowiem tylko tam znajdował się podwyższony chór muzyczny, element konieczny w scenografii ówczesnych angielskich przedstawień. W czasie trwania sztuki zniszczeniu uległy okna, gdyż zainteresowanie publiczności było ogromne. Ludzie tłoczyli się, przepychali, każdy chciał wejść, podejść jak najbliżej. Aktorzy zostali wydaleni z miasta za wprowadzenie zbyt "swawolnego" nastroju. Tak orzekła rada miejska, stąd późniejsza asekuracja rajców, aby zespoły teatralne występowały poza obszarem miejskim.

Rajca miejski Andrzej Bartowicz nawiązał kontakty z aktorami w Anglii poprzez Kampanię Wschodnią. W ślad za angielskimi rzemieślnikami i kupcami do Elbląga podążały wędrowne trupy aktorskie z wyspy, które przywędrowały do miasta kilkakrotnie, korzystając z zaproszenia Bartowicza. Ten by zrealizować swój pomysł, musiał przekonać Radę Miejską. Nie wiadomo jakich użył argumentów, niemniej jednak Ojcowie miasta wyrazili zgodę, pod warunkiem, że występy odbędą się poza miastem.

W lipcu 1607 roku przybił do nabrzeża portowego w Elblągu statek z Anglii. Na jego pokładzie znajdowała się trupa teatralna Johna Greena należąca do Glob Theater. Był to wówczas najsławniejszy teatr londyński, założony w ramach kampanii teatralnej Chamberlains Man, prowadzonej przez braci Richarda i Guthrberda Burgabów. Dostawcą tekstów dla Globu był nie kto inny jak sam William Szekspir. Elblążanie podziwiali wtedy "Kupca weneckiego" i "Wieczór trzech króli". Przedstawienia cieszyły się wielkim powodzeniem, ale niektórym rajcom występy nie przypadły do gustu. Pod pozorem obrony moralności zmuszono trupę do opuszczenia miasta i zakazano dalszych występów. O wysokim poziomie prezentowanych sztuk świadczy fakt, że zespół występował w latach 1616 - 1617 na dworze króla Zygmunta III Wazy.

Trupy teatralne z nad Tamizy, które w tym samym okresie przyjeżdżały do Elbląga, zachowywały się podobno skandalicznie pod wzglądem moralnym i całkiem niepoprawnie politycznie. Aktorzy obrażali dumnych członków Rady Miejskiej wprost ze sceny. Na wiele dziesięcioleci przesądziło to wręcz o wrogim stosunku władz do teatru. W drugiej połowie XVII i na początku XVIII wieku obowiązywały formalne zakazy wystawiania w mieście widowisk teatralnych. Dopiero w maju 1703 roku, podczas Wojny Północnej, król August II Mocny kwaterujący się w Elblągu, zawiesił moc tych anty-teatralnych edyktów, sprowadzając dla uciechy swego dworu "saskich komediantów", z czego skwapliwie skorzystali także mieszczanie. Niestety, tę pierwszą "Elbląską Wiosnę Teatralną" przerwał inny teatr - teatr działań wojennych.

XVIII stulecie upłynęło pod znakiem coraz częstszych wizyt w naszym mieście zawodowego zespołu teatralnego z Królewca, który od króla Prus otrzymał tzw. przywilej generalny, pozwalający grać na terenie prowincji pruskiej w określonym czasie. Dziedziczne prawo do posiadania przywileju spoczywało na rodzinie Schuch. W tymże wieku grano w Elblągu, gdzie było można np. w Arsenale, w sali ćwiczeń wojskowych lub w różnych "budach", mniej czy bardziej przystosowanych do publicznych prezentacji scenicznych.

Po zajęciu miasta przez Prusy w 1772 roku, wpływy polskie zaczęły drastycznie maleć, by w okresie dwudziestolecia międzywojennego zaniknąć niemal w ogóle. Niemniej jednak kultura polska i niemiecka ścierały się tutaj nieustannie, częstokroć nie poprzez zwalczanie, a raczej uzupełnianie. Dzieje Elbląga do roku 1945 są nadal mało znane i wymagają jeszcze wiele badań źródłowych, szczególnie w aspekcie życia kulturalnego, toteż niniejszy szkic prezentuje głównie wątki procesu kulturotwórczego poprzez przybliżenie szeroko rozumianej kultury teatralnej.

W wieku XIX teatr w Elblągu znalazł najpierw lokum tzw. Nowy Teatr około 1818, a następnie zaistniał jako instytucja z własnym teatralnym gmachem, dyrekcją, zespołem artystycznym i samorządową dotacją na działalność od rok 1846. Na uruchomienie zawodowego teatru elblążanie musieli czekać aż do 1845 roku. Budynek otwartego wówczas teatru, stał& w miejscu, gdzie obecnie znajduje się Zespół Szkół Techniczno  Informatycznych przy ulicy Rycerskiej. Jego uroczyste otwarcie nastąpiło 1 września 1846 roku.

Ciekawe, że ten stary teatr liczył 540 miejsc, ale mieścił nawet 600 widzów - tyle, ile teatr dzisiejszy. Grano nadal farsy, komedie, dramaty Kotzeubego i Iftlanda, jednak z czasem różnorodność autorów i tematów zwiększała się. Na początku lat 40 - tych przyszła moda na Eugeniusza Scribe’a: m.in. "Szklanka wody", ponadto grano Szekspira: "Hamlet", "Romeo i Julia" - 1826r., "Kupiec Wenecki" - 1833r., "Sen nocy letniej" - 1844r., Goethego "Egmonf" i "Faust" - l893r., Fryderyka Schillera "Intryga i miłość", "Zbójcy", rzadziej Moliera, Racine’a i innych dramatopisarzy francuskich. Żelaznym punktem repertuaru nadal były jednak opery. Obok zawsze aktualnego Mozarta pojawiały się też dzieła Karola Marii Webera "Wolny strzelec", "Oberon" - wkrótce po światowych premierach i prapremierach, a także i Bethovena "Fidelio".

W okresie międzywojennym Teatr Miejski odgrywał dużą rolę w życiu kulturalnym regionu. Miał on bogate tradycje, a w latach dwudziestych, głównie dzięki Maksowi Spiesowi, osiągnął pewną stabilizację. W sezonie 1929/1930 przedstawienia wystawione przez elbląski zespół teatralny obejrzało 65.280 widzów, w następnym zaś sezonie liczba widzów wzrosła do 70.115 osób. Choć wystawiano tu i spektakle operowe, i organizowano koncerty symfoniczne, należy stwierdzić, że teatr ten miał wyraźnie charakter lokalny i nie był w stanie konkurować z liczącymi się scenami niemieckimi. Utrzymanie tej placówki miało jednak dla władz niemieckich znaczenie strategiczne i wiązało się z utrzymaniem i wzmacnianiem kultury niemieckiej na pograniczu polsko - niemieckim. Propagandowy charakter ówczesnego teatru podkreśla także fakt jego objazdowości. W ciągu sezonu, zespół wystawiał swe spektakle w około 20 innych miastach i miasteczkach. Tutaj także cena biletów była kilkakrotnie niższa niż w głębi Niemiec, co miało ułatwić kontakt widza ze sztuką sceniczną. Jeśli chodzi o profil repertuarowy, wyraźnie preferowano utwory autorów niemieckojęzycznych. Uwzględniano oczywiście i twórczość innych dramaturgów, pomijając całkowicie dorobek polskich autorów.

Propaganda anty-polska nasiliła się po roku 1937. W tym czasie niewielu mieszkańców tego terenu posługiwało się mową polską. Sytuacja taka trwała do chwili przejścia linii frontu i zmieniła się wraz z przejściem wojska radzieckiego. W zrujnowanym mieście niemal od chwili wyzwolenia zaczęła kształtować się silna potrzeba obcowania ze sztuką. Już we wrześniu 1945 roku zjechał do Elbląga, przedwojenny aktor lwowski Bronisław Romaniszyn. Podjął próbę stworzenia zespołu aktorskiego. W październiku amatorzy pod czujną opieką artystyczną Romaniszyna rozpoczęli próby popularnych "składanek", scenek rodzajowych, różnych skeczy, które prezentowane były podczas licznych akademii ku czci. W dniu 10 listopada 1945 roku ukazały się pierwsze afisze teatralne w wolnym Elblągu, oraz miała miejsce pierwsza premiera pt. "Chłopak z Solca" na scenie restauracji "Adria". Budynek ten później został wyburzony. Do zespołu dołączyła w niedługim czasie artystka Opery Warszawskiej, Wiktoria Skwarczewska-Budkiewicz, tancerka baletu Irena Zembrzuska, artysta plastyk Zbigniew Tomanek. Zespół prezentował swoje programy i spektakle także w Pasłęku, Morągu, Tolkmicku i Malborku. Teatr Miejski, bo takiej właśnie nazwy używali jego twórcy, z Ministerstwa Kultury i Sztuki otrzymał kutrynę, od ZAiKS-u kilka różnych egzemplarzy popularnych sztuk, i obietnicę stałej siedziby w zniszczonym poniemieckim kinie "Mars" przy ulicy Teatralnej. Różne koleje losu przechodziła ta grupa amatorsko- profesjonalnych zapaleńców. Zyskali sobie sympatię i wypracowali własna publiczność. Zawieszenie działalności nastąpiło wiosną 1950 roku, bowiem amatorzy nie wytrzymali konkurencji ze scena zawodową olsztyńskiego Teatru im. Stefana Jaracza, który wystawiał swe spektakle w Elblągu od jesieni 1949 roku. Dokładnie 26 września 1949 r. wystawiono "Pana Jowialskiego" Aleksandra Hrabiego Fredry w reżyserii Władysława Stomy, ze wspaniałą kreacją specjalnie pozyskanego Ludwika Solskiego. Przedstawienie to zrealizowano w sali gimnastycznej szkoły przy ulicy Agrykola (obecnie Gimnazjum nr 5).

Teatr profesjonalny szybko zadomowił się w naszym mieście, z czasem otwierając stałą scenę filialną. Uruchomienie stałej sceny w Elblągu było głównie zasługa ówczesnego dyrektora sceny olsztyńskiej, Władysława Surzyńskiego. To on dla idei rozwoju teatru na ziemiach odzyskanych, podjął się tego trudnego wyzwania. Trafił jednak na podatny grunt, elblążanie zdążyli się już rozmiłować w widowiskach teatralnych, ponadto dynamicznie rozwijającemu się miastu scena amatorska przestała wystarczać. Nad wyraz spontaniczne reakcje publiczności, owacje na stojąco i stuprocentowa frekwencja na widowni, dowodziły prawdziwego głodu sztuki scenicznej. Choć premiera i kolejne spektakle odbywały się w warunkach niemal spartańskich, publiczność elbląska przyjęła je entuzjastycznie, uznając otwarcie sceny zawodowej za nobilitacje kulturalną miasta.

Momentem, który w znacznym stopniu zaważył na rozwoju sceny elbląskiej i życia teatralnego w naszym mieście, było oddanie do użytku w dniu 18 czerwca 1966 roku nowej siedziby teatru w gmachu Elbląskiego Domu Kultury przy placu Kazimierza Jagiellończyka. Nowy budynek teatralny dzięki swemu położeniu w centrum miasta, znakomitej funkcjonalności, estetyce i przestrzenności, w dużym stopniu przyciągał publiczność.

Rozbrat Olsztyna z Elblągiem nastąpił w wyniku inicjatyw samego zespołu olsztyńskiego Teatru im. Jaracza Olsztyn-Elbląg. Decyzja ta zbiegła się z wprowadzeniem nowego podziału administracyjnego w kraju, który przyniósł Elblągowi status miasta wojewódzkiego. Wypełniając wolę mieszkańców, środowiskowe władze już wiosną 1975 roku wystąpiły do władz wojewódzkich w Gdańsku z wnioskiem o powołanie w Elblągu samodzielnego przedsiębiorstwa pod nazwą Teatr Dramatyczny.

Decyzję o powołaniu teatru podpisał wojewoda gdański 28 maja 1975 roku, a więc nieomal w przeddzień powstania województwa elbląskiego. Trzeba pamiętać, iż mowa o instytucji działającej w środowisku regionalnym, od początku borykającej się z rozlicznymi trudnościami natury obiektywnej, uzależnionej od czynników administracyjnych i niedawno jeszcze politycznych, decydujących o kształcie tzw. Polski terenowej; o instytucji zdeterminowanej ograniczonymi możliwościami wyboru, a więc i działania. Wiadomo też, że w naturze teatru jako instytucji nie brak znamion stereotypowych, upodabniających do siebie różne placówki publiczne. Tkwią one w strukturze organizacyjnej podlegającej szablonowi, jak i w repertuarze, kształtującym się na ogół wedle mody. Tkwią wreszcie w sposób oczywisty w samej naturze teatru, w świadomości, wrażliwości i wyobraźni ludzi sceny, pozostających pod wpływem przemian kulturowych. Czynnikami konstruktywnymi decydującymi o tożsamości każdej sceny, są zawsze kierownicy artystyczni, ze swymi upodobaniami, sposobami pojmowania funkcji teatru, umiejętnościami, doświadczeniami, kulturą teatralną, ambicjami i rolą oblekania w czyn swoich zamierzeń. Są to reżyserzy, scenografowie, kierownicy muzyczni, kierownik literacki i przede wszystkim aktorzy, wykonawcy - konkretni ludzie z konkretnymi predyspozycjami. O specyfice stanowią też środki oddane do dyspozycji teatru lub przez teatr wypracowane. Istotnym czynnikiem owej tożsamości jest również publiczność, jako aktywny czynnik atmosfery teatralnych spotkań, ze wszystkimi nawykami i upodobaniami, przygotowaniem odbiorczym i wrażliwością. Ważna jest także lokalizacja Elbląga i socjalny kształt środowiska oraz zdolność środowiskowych czynników politycznych oraz administracyjnych do dojrzałego współdziałania z ludźmi tworzącymi dobra kultury i sztuki. Czynnik ten miał duże znaczenie dla kształtowania się i rozwoju życia teatralnego w Elblągu.

Wszystko to stanowi rzeczywistość zmienną w drodze rozwoju. Podstawą działalności teatru jest oczywiście jego dyrektor i kierownik artystyczny. Pierwszym dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Dramatycznego w Elblągu został Jacek Gruca (od 1975 r.) zaś stanowisko jego zastępcy przyjął Henryk Majcherek.

Jacek Gruca ukończył studia aktorskie i reżyserskie w Państwowych Wyższych Szkołach Teatralnych w Krakowie i Warszawie, następnie przez trzy lata pracował jako asystent znakomitych reżyserów - Erwina Axera i Bohdana Korzeniowskiego, a później - jako reżyser - w teatrach w Nowej Hucie, Bydgoszczy, Szczecinie i Olsztynie. Najważniejszym zadaniem pierwszego kierownictwa teatru było skompletowanie zespołu aktorskiego i technicznego. Z olsztyńskiej sceny pozostała tylko jedna aktorka i kilka osób z obsługi technicznej. Jesień 1975 r. upłynęła na organizowaniu zespołu teatru, jednakże w tym okresie teatr działał.

Energiczny dyrektor, Jacek Gruca, zapraszał sąsiednie teatry na gościnne występy z interesującymi sztukami. Pierwszym przedstawieniem nowego zespołu, ale jeszcze z kilkoma aktorami z zewnątrz, były "Damy i Huzary" Aleksandra hrabiego Fredry, wystawione w dniu Międzynarodowego Święta Teatru 27 marca 1976 roku. Oficjalne otwarcie Teatru Dramatycznego w Elblągu odbyło się 13 listopada 1976 roku, zainaugurowane premierą spektaklu "Balladyna" Juliusza Słowackiego w reżyserii Jacka Grucy.

 

opracował: Tomasz Walczak

 

 

W dniu 2 listopada 1950 roku premiera "Żabusi" Gabrieli Zapolskiej zapoczątkowała stałą w Elblągu obecność zawodowej sceny teatralnej. "Sceny" gdyż przez kolejne 25 lat była ona zaledwie filią Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie.

Jednak w Elblągu, dzięki temu rozwiązaniu, pojawili się systematycznie profesjonalni aktorzy, uznani realizatorzy, grane były przedstawienia odbijające się szerokim echem w regionie i kraju oraz kształtowała się wierna publiczność teatralna, przywiązana do "swojej" sceny.

Pozwoliło to po latach najpierw na wybudowanie prawdziwego obiektu teatralnego, gdzie instytucja nasza ma siedzibę do dziś (rok 1962), a następnie doprowadziło do powołania autonomicznego elbląskiego Teatru (rok 1975). Pierwszą premierą były "Damy i huzary" Aleksandra Hrabiego Fredry w reżyserii Jacka Grucy, wystawione 27 marca 1976r.

Dyrektorami tego teatru byli ludzie, którzy osiągnęli znaczące nazwiska i pozycje w dziejach współczesnej sztuki teatralnej oraz filmowej np. Stanisław Tym, Andrzej May, Jerzy Sopoćko, Hilary Kurpanik, Józef Jasielski lub Jacek Gruca. Pracowali tu, realizując sztuki z repertuaru polskiej i światowej klasyki, wybitni twórcy, tacy jak: Krystyna Meissner, Jan Skotnicki, Ernest Bryll, Agnieszka Osiecka, Ewa Kołogórska, Waldemar Wilhelm, Ryszard Major. Józef Jasielski Debiutowali, po skończeniu szkół lub na początku swej kariery zawodowej, znani dziś aktorzy, m.in. Jan Machulski, Jerzy Bończak, Bronisław Wrocławski, Jerzy Turek, Piotr Skarga, Zofia Merle, Adam Dzieciniak, Adam Opatowicz, Andrzej Walden i wielu, wielu innych.

Teatr elbląski zdobywał prestiżowe nagrody na ogólnopolskich przeglądach i konkursach, prezentując spektakle z własnego repertuaru. W swojej historii (od roku 1975) wyprodukował 193 premiery, gościł największe sceny teatralne Polski, z plejada gwiazd estrady i teatru. W całym kraju znana była inicjatywa artystyczna nazywana Elbląska Wiosna Teatralna.

Sezon 2000/2001 był dla elbląskiego teatru czasem wyjątkowym, jubileuszem 50-lecia istnienia teatralnej sceny oraz 25. rocznica powstania Teatru Dramatycznego. Jubileuszowe uroczystości odbyły się 20 - 22 października 2000r.

 

opracowała: Hanna Laska